Een vloeiende wereld

Dit is een spannende blogpost, want het gaat over iets heel persoonlijks. Ik ben afgelopen zomer namelijk gediagnosticeerd met ADD, de ‘dromerige’ vorm van ADHD. Dat was wel even wennen: ik, ADHD? Ik ben toch geen drukke stuiterbal? Maar nu ik echt snap wat ADHD is, vallen er veel puzzelstukjes op hun plek.

DSCN2103

Stuiterende jongetjes

AD(H)D wordt vaak niet goed begrepen. Als ik vroeger aan ADHD dacht, zag ik een stuiterend jongetje voor me. Een moeilijk opvoedbaar kind dat iedereen tot last is, ook al bedoelt hij het nog zo goed. Maar lang niet alle ADHD’ers zijn druk (of lastig). ADHD kan zich op veel manieren uiten: als dromerigheid, ongeorganiseerdheid, creativiteit of het vermogen analytische verbanden te leggen. ADHD kan een valkuil zijn, maar ook een talent. En vrouwen hebben net zo vaak ADHD als mannen, alleen komen ze er vaak pas op latere leeftijd achter.

DSCN2355

Hee, een konijn!

Ik was altijd al een dromerig kind dat veel tijd doorbracht in haar eigen hoofd, in haar eigen wereld. Ik was langzaam met alles: met mijn jas aandoen, mijn spullen pakken, rekensommen maken, reageren op instructies. Op de achterbank van de auto keek ik uit het raam en verzon ik verhalen over een jongen en een meisje die samen op reis waren, in bomen klommen en bij boerderijen aanbelden om te vragen of ze mee mochten eten. Maar als mijn moeder riep ‘Hee, een konijn! Daar in het veld!’, dan reageerde ik veel te laat: ‘Waar dan? Ik zie ‘m niet!’. Vaak met een onbedaarlijke huilbui tot gevolg, terwijl we dat veld met dat konijn allang weer voorbijgereden waren en mijn broers er niets van begrepen hoe ik dat konijn nou had kunnen missen.

DSCN1885

Prikkels

De kern van ADHD is dat je hersenen prikkels minder filteren en minder dempen. Prikkels zijn alle zintuiglijke waarnemingen die je doet: alles wat je hoort, ziet, ruikt, proeft en voelt. Er komen per seconde duizenden prikkels op je af. Je hersenen maken daarin automatisch een selectie, omdat je anders helemaal gek wordt van al die input. Je hebt als het ware een filter waardoor sommige prikkels wel worden binnengelaten, en andere niet. Bij iemand met ADHD komen er meer prikkels door die filter heen. Er komt teveel binnen om meteen te kunnen verwerken, en dus word je af en toe alsnog helemaal gek. ADHD’ers reageren dat vooral af naar buiten, ADD’ers meer naar binnen. (Officieel is ADD een subtype van ADHD.)

Markeerstift

Die zogenaamde filter heeft veel te maken met het hersenstofje dopamine. Dopamine werkt als een markeerstift: het markeert bepaalde prikkels, zodat andere prikkels naar de achtergrond verdwijnen. Het lijkt erop dat mensen met ADHD minder dopamine ter beschikking hebben in bepaalde hersengebieden. Je kunt proberen dat dopamine-tekort op te lossen door sloten koffie te drinken, een kettingroker te worden, drugs te gebruiken, overmatig te sporten en enorme hoeveelheden chocola te eten. Maar vaak zal dat niet genoeg helpen en sommige van deze voorbeelden zijn erg ongezond. Ritalin is dan toch een stuk makkelijker en gezonder.

DSCN2281

Vloeiender

Als ik ADD moet uitleggen in mijn eigen taal, zou ik zeggen: alles is vloeiender, minder concreet, minder tastbaar. Gedachten, ideeën en waarnemingen vloeien meer door elkaar, zijn minder goed van elkaar te onderscheiden. Op goede momenten is dat fijn. Het is in zekere zin heel esthetisch. Op slechte momenten voelt het als drijfzand, ik verlies de grond onder mijn voeten en heb sloten energie nodig om mezelf steeds weer uit het moeras te hijsen.

Met ritalin voelt het alsof alles meer vaste vorm krijgt. Gedachten, ideeën en waarnemingen zijn meer gerangschikt in hokjes. Alle lijnen worden wat rechter, ik krijg vaste grond onder mijn voeten. En ik ben niet meer constant zo moe. Ritalin is geen must hoor, er zijn genoeg ADHD’ers die het zonder doen. Maar voor mij is het op dit moment ideaal.

DSCN1900

ADD: de serie

Als je minder goed kunt filteren, heb je heel veel ideeën en kun je van alles over een onderwerp vertellen. De eerste versie van deze blogpost was dan ook drie keer zo lang! Vandaar dat ik er maar meteen een serie van maak. In de volgende afleveringen ga ik o.a. vertellen over verjaardagsfeestjes, onwetende journalisten, langzaam zijn, impulsiviteit, wat er gebeurt als je tevéél dopamine hebt, en waar die H van hyperactief nou mee te maken heeft. En als je nog iets anders wil weten: ik sta open voor verzoeknummers!

Ik ben sowieso benieuwd naar jullie vragen en reacties. En waar ik ook benieuwd naar ben is:

  • Wat voor beeld verschijnt er op jullie netvlies als je je een stereotype ADHD’er of ADD’er voorstelt? 
  • Ken je mensen in je omgeving die op latere leeftijd de diagnose kregen? 
  • Of heb je zelf AD(H)D en hoe lang weet je dat al?
Advertenties

4 gedachtes over “Een vloeiende wereld

  1. Ik ken een aantal mensen met ADD. Ze zijn slecht met plannen, komen vaak te laat, bussen rijden net voor hun neus weg, ze sturen een mail naar een fout adres of staan op het verkeerde vliegveld. Gewone dingen kosten hen veel energie; wat voor anderen vaak routine is, is voor hen een chaos. Hebben we allemaal wel eens, maar niet als regel. Ze wekken ook ergernis, terwijl ze ook heel leuk, slim, origineel en aardig zijn. Wat je als niet ADD-er kunt doen, is het idee loslaten dat jijzelf de norm bent voor hoe alles moet. Dat je rekening houdt met hun zwaktes, zoals zij ook met die van jou. En dat je ook niet hun organisatietaken gaat overnemen. Dan kunnen mensen met ADD zichzelf ook meer accepteren en samen lachen en mijmeren. Dit gaat trouwens niet over mijn geliefde hoor 🙂

    Like

    1. Ja, moeilijkheden met organiseren en plannen hoort er inderdaad ook bij. Ik ben zelf nogal perfectionistisch en daarom merken andere mensen daar bij mij niet zoveel van. (Nou ja, ik heb wel mijn anekdotes hoor… zoals het vergeten van de surprise die ik voor iemand anders had gemaakt toen we nog Sinterklaas vierden met de familie!) Maar ik was vroeger dus wel altijd moe, juist omdat ik veel energie moest steken in het zorgen dat dingen in goede banen bleven lopen. Goede tip om die norm los te laten, ik probeer zelf ook steeds meer te accepteren dat ik soms onhandige dingen doe.

      Like

  2. Vloeiend, dat vind ik wel een heel mooie omschrijving. Herkenbaar ook wel, net als het drijfzand op andere dagen. En soms voelt het echt als een soort prikkelbombardement en een exploderend hoofd en lijf. Van binnen dan.
    Ik kijk uit naar de volgende aflevering 🙂

    Like

    1. Dank je!! Ja, een exploderend hoofd en lijf. Of een soort constante ratelmachine van gedachten en ideeën die maar door blijven gaan en die je niet kunt stoppen. Of dat je ineens stiekem toch heel druk wordt van enthousiasme en van ‘ik wil ik wil ik wil whaaaah!’. Leuk om zo na te denken over wat het nou eigenlijk is en hoe je dat kan omschrijven. Ik hoop vandaag deel 2 te publiceren, maar dat is nog even afwachten 😉

      Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.