Zonnepanelen deel 2: salderen

Het was vandaag eindelijk weer eens een mooie, zonnige dag. Wat een goede timing voor deel 2 over zonnepanelen! (Lees ook deel 1: zonnepanelen als huurder en zonder spaargeld)  

DSCN1388

Onzekere factor

Hoe zeker is het dat onze zonnepanelen zichzelf gaan terugverdienen? Ik ga er vanuit dat de zon elke dag blijft opkomen en af en toe tussen de wolken door blijft schijnen. En zonnepanelen blijven doorgaans lange tijd goed werken. Maar er is één onzekere factor, en dat is de politiek. Dat heeft met salderen te maken.

Koken als de zon niet schijnt

Stel, je verbruikt per jaar 2000 KwH stroom, en je wekt ook precies 2000 KwH stroom op met je zonnepanelen. Je wekt de stroom overdag op, want dan schijnt de zon. Maar je verbruikt niet alleen overdag elektriciteit. Juist ’s avonds heb je veel apparaten aan, want dan ben je aan het koken, doe je het licht aan, kijk je naar series enz. Dat betekent dat je veel van de energie die je opwekt, niet zelf gebruikt, maar teruggeeft aan het elektriciteitsnet, zodat bijvoorbeeld de buren er gebruik van kunnen maken. ’s Avonds krijg je dan gewoon weer stroom van je leverancier.

Op dit moment is dat allemaal geen enkel probleem. De 2000 KwH stroom die je opwekt, wordt gewoon afgetrokken van de 2000 KwH stroom die je verbruikt, je komt op 0 uit en hoeft dus geen elektriciteit te betalen. Dit heet salderen.

Belasting

Maar er zijn geluiden dat dat in de toekomst wellicht anders is. Want in de prijs van de stroom die je van de leverancier krijgt, zit veel belasting. Als 1 kwh bijvoorbeeld 22 cent kost, is bijvoorbeeld 11 cent daarvan energiebelasting, 4 cent BTW en maar 7 cent is voor de elektriciteit zelf. Dus in bovenstaand voorbeeld betaal je als zonnepaneleneigenaar helemaal geen energiebelasting, terwijl je wel af en toe elektriciteit van het net gebruikt.

Niet eerlijk?

Dat vinden sommige politici niet eerlijk. Zij zeggen: als je stroom van je leverancier krijgt, dan moet je daar belasting over betalen, ook als je evenveel stroom weer teruglevert! Ze willen daarom dat je voor de elektriciteit die je aan het net levert, alleen de kale energieprijs terug mag krijgen. Dus stel:

  • Je wekt per jaar 2000 KwH zelf op
  • Hiervan gebruik je op het moment zelf meteen al 1000 KwH
  • De overige 1000 KwH lever je terug aan het net
  • En op andere momenten haal je diezelfde 1000 KwH weer terug van het net

Dan betaal je alsnog belasting over die laatste 1000 KwH en ben je daar 1000 x 0,15 = 150 euro per jaar aan kwijt.

Stom

Ik zou dat eerlijk gezegd nogal stom vinden. Gevoelsmatig is het vreemd als je geld moet betalen voor een hoeveelheid elektriciteit die je zelf opgewekt. Ironischer nog is, dat consumenten op dit moment véél meer energiebelasting betalen dan bedrijven. Waarom? Nou, die maatregel is ooit ingevoerd om te stimuleren dat consumenten energiebesparende maatregelen gingen doorvoeren… En als we dat dan massaal gaan doen, krabbelt de overheid terug? Ik hoop het niet.

Pruillip
Eh ja, je moet creatief zijn met beeldmateriaal bij zo’n technische blog als deze…

Vertrouwen

Zelf heb ik er genoeg vertrouwen in dat dit stomme idee niet wordt doorgevoerd. Tot 2020 blijft salderen sowieso bestaan – dat is in de politiek afgesproken. Daarna zou het wel heel onverantwoord en kop-in-het-zand zijn om dat zomaar te veranderen. Ik bedoel, de rechter heeft de overheid al op de vingers getikt omdat ze écht meer aan klimaatverandering moeten doen…

Nog veel meer argumenten om niet bang te zijn voor 2020 lees je in dit supergoede artikel waar ik de meeste informatie voor deze blog vandaan heb gehaald.

Nog een laatste tip

Wil je dat salderen blijft bestaan? Eh ja, stem natuurlijk op die ene leuke groene partij waar mijn vriendin zo actief voor is 😉 Maar schaf ook vooral géén ‘slimme’, digitale meter aan. Houd het gewoon bij die oude vertrouwde analoge meter! Wek je stroom op die je niet gebruikt, dan draait de meter achteruit. Gebruik je stroom die je niet zelf opwekt, dan loopt de meter weer vooruit. Niemand die kan controleren hoeveel je panelen opwekken en of je dat wel meteen gebruikt. Zo móet je leverancier wel salderen! Lekker puh.

DSCN2358

Nou zeg, het was me een verhaal. Ik hoop dat ik het helemaal goed heb uitgelegd. Ik ben benieuwd naar jullie vragen of reacties! Ben jij bang dat salderen wordt afgeschaft?

Oh ja enneh… hebben jullie nog tips over hoe ik dit soort technische blogs op kan leuken met beeldmateriaal zodat ik volgende keer niet om half 9 ’s avonds in slecht licht nog een foto moet maken van mijn zielig kijkende hoofd?

(PS er ging even iets mis en daardoor moest ik de plaatjes allemaal opnieuw invoeren. Vandaar dat ie even niet online was.)

Grijs midden, barbapapaland, veelkleurige bontheid?

Update: de documentaire wordt op 3 januari getoond in Studio K.

Leren doe je als kind vaak spelenderwijs. Wat leert dat je over gender? Ik leerde als kind dat klussen iets voor mannen is en koken iets voor vrouwen. Dat het heel geëmancipeerd is als een vrouw boort en als een man kookt. Ik leerde dat mannelijkheid iets donkers, blauws en zwaars is, en vrouwelijkheid iets rozeroods en lichts is. Ik leerde dat mannen macht hebben en dat vrouwen lief zijn.

Wijs een willekeurig voorwerp aan en de meeste mensen kunnen zeggen of ze het mannelijk of vrouwelijk vinden. Gender gaat veel en veel verder dan wat je tussen je benen hebt, of je wel of geen borsten hebt en in welke verhouding oestrogenen en testosteron rondzwerven in je lichaam. Gender doordrenkt werkelijk álles.

Als doorgewinterde feministe vind ik dat meestal ontzettend stom. Punt. Toch is het ook wel eens leuk om na te denken, door te denken, over waaróm het eigenlijk ook alweer stom is, of het áltijd stom is, of we er iets aan kunnen doen… Dat gebeurde afgelopen donderdagavond bij een thema-avond over genderneutraliteit van FemNet, het feministisch netwerk van GroenLinks.

DSCN2255

DSCN2257
Documentairemaakster Sterre de Jong vertoonde daar N for Neutral. In deze documentaire stelt ze de vraag waarom we van volwassen mensen verwachten dat zij geëmancipeerde levens leiden – waarin niet vastgeroeste ideeën over gender, maar authentieke keuzes leidend zijn – terwijl we kinderen leren dat er twee verschillende soorten mensen zijn die absoluut niet met hetzelfde speelgoed kunnen spelen.


Goede vraag. Juist op het moment dat mensen ver vóór de puberteit nog nauwelijks geslachtelijk gedifferentieerd zijn, willen we ze uit alle macht opdelen in twee helften. Roze of blauwe muisjes, geboortekaartjes die maar in twee kleuren komen, speelgoedwinkels die maar twee soorten speelgoed hebben. Als compensatiestrategie? Omdat we anders in de war raken? Ik weet het niet.

In Zweden, mijn lievelingsland, wordt veel nagedacht over dit probleem. Sterre bezocht er o.a. kinderopvang Egalia, waar kinderen genderneutraal worden opgevoed. Hun begeleiders benaderen de kinderen zoveel mogelijk op dezelfde manier – afhankelijk van hoe het kind zich gedraagt, natuurlijk. Ze troosten huilende jongetjes even lang als huilende meisjes – iets wat, zo blijkt uit onderzoek, meestal niet het geval is, want de meeste volwassenen zijn lief voor huilende meisjes en geven huilende jongens een ‘kop op’. En, groot punt van controverse, in Egalia spelen ze met taal. Ze gebruiken voor iedereen het genderneutrale voornaamwoord ‘hen’ in plaats van ‘han’ (hij) en ‘hon’ (zij).

DSCN2250
Veel mensen schrikken van de benadering. Ik niet zo. Ik vind het er heerlijk uitzien, al die kinderen in verschillende bonte kleuren, en dan het idee dat ze alles mogen zijn wat ze willen. Maar ik snap de weerstand ook wel.

Als je het woord ‘genderneutraal’ hoort, waar denk je dan aan? Wat stel je je voor? Ik denk aan grijs. Een grijzig midden tussen twee kleurige uiteinden. Het klinkt niet erg vrolijk. Zweedse columnisten dachten wel aan iets vrolijks, zij stelden genderneutraliteit voor als een soort barbapapa-land. Grote, kleurige, verschillende wezens met lieve ogen. Maar wel een beetje kinderachtig. Ik stel me zo voor dat dat ook het voornaamste bezwaar is van dit soort critici. Veel mensen associeren gender met seks en seks met volwassenheid, en genderneutraliteit dus met seksloosheid en kinderachtigheid.

Wat is die link tussen gender en seks? Ik vind het een interessante. Hoe fluïde mijn seksuele oriëntatie ook is, mijn seksuele verlangen naar mensen is gegendered: ik merk dat ik specifieke combinaties van mannelijkheid en vrouwelijkheid aantrekkelijk vind. Gender is misschien wel de taal van verlangen. Vandaar ook dat butch-femme weer zo helemaal ‘in’ is – het is sexy, en volgens mij niet vanwege een soort heteronormativiteit maar vanwege een verlangen naar contrast en uitgesprokenheid.


Maar waaróm is gender voor mij en veel anderen een taal van verlangen? Komt dat niet gewoon omdat we van jongs af aan doordrenkt zijn met gender, terwijl dat ook anders zou kunnen? Kunnen contrast en uitgesprokenheid dan niet bestaan in een genderneutrale wereld?

‘Neutraal’ is dan denk ik het verkeerde woord. ‘Neutraal’ klinkt naar allesbehalve uitgesprokenheid en contrast – het klinkt als eenheidsworst. Ik kan me een wereld voorstellen waarin het hebben van een mannelijk of vrouwelijk voortplantingsstelsel niet dé manier is waarop we mensen indelen. Maar waarin mensen oneindig divers en variabel zijn. Een grote veelkleurigheid, een bonte parade aan mensen. Geen neutraliteit, maar diversiteit.

En ik kan me die wereld ook weer niét voorstellen. Want dualistisch denken, is dat niet gewoon een oermenselijk trekje? Dualiteit kun je natuurlijk overal aan ophangen. Er zijn duizend manieren om de mensheid in tweeën te delen: op grond van haarkleur, huidskleur (dat doen we al regelmatig), links- of rechtshandigheid, de plek waar je woont, het wel of niet kunnen maken van een tong-gootje… Maar ik vind het niet vreemd dat we het zo vaak op grond van ons voortplantingsstelsel doen. Kinderen krijgen blijft iets wat we belangrijk vinden. Niet zo vreemd dus dat we ervan doordrongen zijn welke mensen doorgaans eicellen dan wel zaadcellen kunnen leveren. Ik zie die eigenschappen niet als onze essentie, maar kijk er ook niet van op dat we nou net dáár zo vaak het mes in de taart zetten om deze doormidden te snijden.

Is genderneutraliteit dan een naïeve utopie? Ach, ik weet het niet. Maar kunnen we niet gewoon accepteren dat we nou eenmaal vaak dualistisch denken, en dat dat soms sexy is, en tegelijkertijd leren om al die beperkende stereotypes niet zo serieus nemen? Het zou zo fijn zijn: een wereld waarin meisjes klussen en boren ‘not a big deal’ vinden, in plaats van iets wat papa doet en mama nooit en wat daarom heel bijzonder en emanciperend en misschien wel best moeilijk is voor vrouwen. Dat het woord ‘papadag’ en woord van vroeger kan worden, een woord van die gekke tijd waarin we dachten dat zorgen voor vrouwen natuurlijk is en voor mannen bijzonder. Dat lief zijn, macht hebben, klussen en koken niets te maken hebben met man, vrouw of iets anders zijn. Dat kinderen kortom leren dat waar ze toe in staat zijn, niets te maken heeft met wat er tussen hun benen zit (behalve bij activiteiten waarbij je juist dat lichaamsdeel gebruikt).

Hoe denken julli dat een genderneutrale wereld eruit zou zien? Zou je in een wereld willen leven waar gender geen rol speelt?

Wil je de docu N for Neutral ook bekijken? Houd de facebookpagina in de gaten voor nieuws over screenings!